غزل شمارهٔ ۳۸۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دراین شعر، شاعر به بیان حسرت و اندوه خود می‌پردازد و از درد و رنجی که محدودیت‌ها و دلتنگی‌ها به او تحمیل کرده‌اند، سخن می‌گوید. او از صبر دل و ناله شبانه می‌خواهد که دیگر به گوشش نرسد و درد و رنج‌هایی را که به دلیل عشق و جدایی از محبوبش تحمل می‌کند، به تصویر می‌کشد. شاعر تأکید می‌کند که نباید زیبایی و ارزش‌های واقعی را به خاطر دل‌باختگان و دلسوختگان خدشه‌دار کرد و به‌جای آن از زیبایی‌های عشق و زندگی لذت برد. از آنجا که تیر عشق هدف‌گیری دقیق و مهلکی دارد، شاعر از معشوق می‌خواهد که با دقت بیشتری برخورد کند و هیچ چیز را ناخواسته نگیرد. در نهایت، او آرزو دارد که از آتش دل خود لذت ببرد و در چنگال دلتنگی و جدایی نماند.