غزل شمارهٔ ۴۳۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از آن است. شاعر با بیان اینکه از زندگی مادی و خوشی‌های ظاهری چیزی نمی‌خواهد، تنها دل ویران خود را طلب می‌کند. او به شور و حال عاشقانه اشاره می‌کند و از گیجی و پریشانی ناشی از عشق می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که نه زخم‌های قدیمی برایش مهم است و نه غم‌های جدید، و به تسکین دل خود نظر دارد. او به ارتباط عمیق‌تر و فدای عشق اشاره می‌کند و از اینکه محبت واقعی را بر راحتی‌های دنیوی ترجیح می‌دهد، صحبت می‌کند. در نهایت، نشان می‌دهد که هیچ چیز جز عشق برایش ارزش ندارد و از هر چیزی که به این عشق آسیب برساند، فاصله می‌گیرد.