غزل شمارهٔ ۴۴۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوشیدن و شادی کردن در میان غم و اندوه اشاره دارد. او از تکرار حزن و غم خسته شده و به دنبال شادی و خوشی است. شاعر پیشنهاد می‌کند که از شیشه شراب بنوشیم و دل را شاد کنیم، حتی اگر برای مدتی هم که شده، غم‌ها را فراموش کنیم. او با بیانی زیبا به ضرورت رهایی از اندوه و برقراری ارتباط با خوشی‌های زندگی اشاره می‌کند و از حالت پریشانی خود گله‌مند است. در نهایت، شاعر از دیگران می‌خواهد که دست در دامن امید بزنند و به شادی بپردازند.