غزل شمارهٔ ۴۸۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات و افکار خود می‌پردازد. او می‌گوید که دلق (لباس عابدان) خود را به می ناب شسته و ناموس یک قبیله را نیز به این آب تطهیر کرده است. اشاره به بلا و آلودگی در زندگی دارد و بیان می‌کند که از عشق به خدا و همچون ریشخند به دنیا، مایل به دوری از مادیات است. شاعر به توبه از دشمنی و نزدیکی به دوستی اشاره می‌کند و می‌گوید که از ترس عواقب و قیامت چیزی در دل ندارد. او این شیدایی و عشق را هم به لذت‌های دنیوی و هم به دین خود مفهومی نو می‌دهد. در نهایت، از گریه و تأثیر آن بر دل می‌گوید و تأکید می‌کند که این قطرات از چشمان او، نشانه‌ای از خواب دوستی را شسته‌اند.