غزل شمارهٔ ۵۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه می‌پردازد. شاعر از ناله‌های خود می‌گوید که نماد پرورش عشق و امید است و بیان می‌کند که این ناله‌ها آرامشی در دلش نمی‌یابند. او عشق را به عنوان رهبر راه زندگی‌اش می‌بیند و به وفور زخم‌های ناشی از درد عشق اشاره می‌کند. شاعر از بازار عشق سخن می‌گوید که پر از عافیت و بلایای مختلف است. در نهایت، عشق را به سنگ‌دل بودن نیازمند می‌داند و زیبایی را همچون نقش و نگار می‌بیند که بر لوح دل حک شده است.