غزل شمارهٔ ۵۳۴ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالت عاشقانه و جنونی صحبت می‌کند که دل او را پر کرده است. او به شوقی اشاره می‌کند که می‌خواهد از درونش بیرون بیاید. ناله‌های او نزدیک لبش است و جان بیمار او در حال خروج است. همچنین، او به فرهاد و جذبه‌اش اشاره می‌کند و این امید را دارد که روزی معشوقش به راحتی از قید بیستون رهایی یابد.