غزل شمارهٔ ۵۶۴ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل‌مشغولی‌های عشق و فراق می‌گوید. او بیان می‌کند که باوجود استفاده از شراب و خوشی، هنوز به طور کامل عاشق و خراب است. او به ناامیدی اشاره می‌کند که با اینکه سوالات زیادی از معشوق دارد، هیچ‌گاه جوابش را نمی‌شنود. شاعر با اشاره به درد و رنج دل، از بی‌توجهی معشوق و عدم دستیابی به آرامش و شادی واقعی می‌نالد. در نهایت، او احساس می‌کند که حتی در جمع‌های شاد نیز در دلش غم، تسلیم و ناتوانی وجود دارد.