غزل شمارهٔ ۵۶۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دلش را نشکانَد. او به معشوق می‌گوید که در دل او اشتباهی نکرده، اما چرا با غمزه‌هایش او را مورد سرزنش قرار می‌دهد. شاعر اشاره می‌کند که فتنه و آشوب ناشی از عشق و مستی اوست و از زیبایی‌ها و لذت‌های معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، او از احساسات درونی خود و آتش عشقی که در دل دارد، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر غم در دلش رسوخ کند، همواره پاسخی برای آن خواهد داشت.