غزل شمارهٔ ۵۶۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تنهایی و عشق است. شاعر به کسی اشاره می‌کند که در خلوت خود، شمعی روشن کرده و در کنار آن پروانه‌ای دارد. او می‌گوید که غم تنهایی را احساس نمی‌کند، اما درد جدایی او را می‌سوزاند. شاعر همچنین به عوارض نگاه دیگران و آسیب‌هایی که ممکن است به عشقش بوزد، اشاره می‌کند و از طرفی خواستار وصال و اتحاد با معشوقه‌اش است. او به این نکته تأکید می‌کند که در میانسالی و با عشق به معشوق، باید مراقب فریب‌هایی که از نگاه دیگران ناشی می‌شود، باشد و در نهایت بیان می‌کند که این مستی و شوقی که دارد، هیچ‌گاه از دست نخواهد رفت.