غزل شمارهٔ ۷۳ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس گمگشتگی و غم است. شاعر از محنت و مشکلات زندگی صحبت می‌کند که بر خانه‌اش سایه افکنده و غم به او چنگ انداخته است. او به آتش و دودی اشاره می‌کند که ناشی از افکار منفی و باطلش است. شاعر از این که بر آنچه که در زندگی می‌گذرد، پرده‌پوشی کند، سخن می‌گوید و می‌گوید هر آنچه در زندگی به خود می‌بیند، ریشه در درون او دارد. او تا قیامت احساس ناکامی را در دل‌اش حس می‌کند. در نهایت اشاره می‌کند که غم، همچنان جزئی جدایی‌ناپذیر از زندگی‌اش است و به نوعی با اوست.