غزل شمارهٔ ۹۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق رنج و دوری از محبوب اشاره دارد. شاعر از شکاف و دردی صحبت می‌کند که بر دل و ایمانش اثر گذاشته است. او از شرم و عذاب وجدانی ناشی از فاصله با معشوق می‌گوید و حس می‌کند که زندگی‌اش از دست رفته است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند شعف و لذتی از عشق می‌برد، ولی در عین حال این عشق باعث زخم‌های عمیق‌تری نیز شده است. او از این می‌نالد که آفت دین و ایمانش بر او مسلط شده و آرزو دارد که دوباره ایمان واقعی‌اش را بیابد. در نهایت، او به قربانی شدن در عشق و دوری از معشوق می‌اندیشد و نگران از از دست دادن آبرو و ایمانش است.