رباعی شمارهٔ ۴۲ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره لاله‌ای است که به خاطر غم و داغی که دارد پژمرده و زخم‌خورده است. لاله که نماد زیبایی و عشق است، نشان‌دهنده حسرت و غم ناشی از جدایی یا فقدان است و این پژمردگی او به خاطر ارتباطش با باغ ازل، به معنای عالم قدیم و عشق ازلی‌اش، است.