شمارهٔ ۱۰۹ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای جان مرا امید جاوید به تو
روشن دل من چو روی خورشید به تو
فارغ کنم از امید و بیم دگران
چون بیم دلم زتست و اومید به تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر امید و عشق عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که تنها امید او به معشوقش است و دلش مانند خورشید درخشنده است. او می‌خواهد از نگرانی‌ها و ناامیدی‌های دیگران رها شود، چرا که دلش تنها به معشوقش وابسته است.