شمارهٔ ۱۳۲ - نعت النبوة اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و ناامیدی شاعر است. او می‌گوید که جز در غم معشوقش هیچ شادی‌ای ندارد و دلتنگی‌اش باعث می‌شود جان و دلش را در طلب او قربانی کند. همچنین، او عشق را چنان ارزشمند می‌داند که حاضر است خود را کم‌ارزش‌تر از خاکی در نظر بگیرد که در چشمش همانند سرمه است و هیچ چیز در جهان برایش ارزشمندتر از معشوق نمی‌باشد.