نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر هست سعادتت چه شکّر چه شرنگ

ور زانک شقاوت است چه صلح و چه جنگ

از هر چه ازو می رسدت از بدو نیک

تسلیم و رضا باید، ورنه سر و سنگ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت می‌گوید که اگر سرنوشت شما خوب باشد، نیازی به شکرگزاری یا احساس تلخی نیست، و اگر بد باشد، چه در صلح و چه در جنگ، باید به سرنوشت خود رضایت دهید. در هر حال، آنچه به شما می‌رسد، خوب یا بد، باید با تسلیم و رضا پذیرفته شود وگرنه دچار درد و رنج خواهید شد.