شمارهٔ ۲۱۹ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به استیصال و دشواری‌هایی که در زندگی با آن‌ها مواجه است اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که در هر جایی تحت نظر و کنترل است و گویی اگر قدمی بردارد، متوجه می‌شود که در معرض دام‌ها و تله‌ها قرار دارد. شاعر به نوعی از تأثیر و قدرت خداوند بر جهان سخن می‌گوید و این را یادآور می‌شود که هیچ گوشه‌ای از جهان خالی از حکم و اراده‌ی او نیست. در نهایت، شاعر خود را گناهکار و عاصی می‌داند و از سوی دیگر، به رحمت و بخشش خداوند امیدوار است.