شمارهٔ ۳۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، گویا شاعر به انتخاب و محبت الهی اشاره دارد که ما را در عالم عدم برگزیده و به بندگی خود کشیده است. او از خداوند می‌پرسد که با کدام عیب ما را رد خواهد کرد، در حالی که او خود ما را با وجود عیب‌ها خریداری کرده است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حُسن ظن و اعتماد به رحمت الهی است.