شمارهٔ ۳۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درخواست و تمنایی است از خداوند که از کرم و بزرگی خود، اعمال ما را بپذیرد و به خطاها و نقص‌های ما توجهی نکند. گوینده حس ننگ و شرم از پنهان کردن عیب‌های خود دارد و از خدای مهربان می‌خواهد که پرده از روی آن‌ها بردارد و با لطفش ناظر اعمالش باشد.