شمارهٔ ۵۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به حالت شمع اشاره می‌کند که برای روشنایی، خود را می‌سوزاند. او از محبوبش می‌پرسد که چرا در غیابش می‌خندد. حتی اگر به او فشار بیاورند، او همچنان به خود افتخار می‌کند و سربلند است.