شمارهٔ ۳۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات اشاره به قومی است که به گمراهی افتاده و از حقیقت بی‌خبر مانده‌اند. آنها که به نتیجه‌ای مطمئن نرسیده‌اند، در واقع بند دیگری به دور خود بسته‌اند که مانع از آزادی و شناخت صحیح می‌شود. این بیانگر این است که هر بار که یک مشکل حل می‌شود، مشکلات جدیدی به وجود می‌آید و آن قوم همچنان در گمراهی باقی می‌مانند.