شمارهٔ ۱۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گذر عمر و ناتوانی زندگی واقعی صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که عمرش به هدر رفته و با گذشت زمان، اهدافش به دست نیامده‌اند. او از بی‌وفایی دنیا و مشکلاتی که انسان‌ها با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، گله می‌کند و در نهایت، حسرت زمان گذشته را می‌خورد.