شمارهٔ ۳۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در زندگی و سرنوشت موجودات اشاره دارد. شاعر می‌گوید که همه چیز در جهان همچون مهره‌هایی در بازی فلک هستند و هیچ‌کس از دست سرنوشت در امان نیست. هر شاخه‌ای که امروز بالا رفته و برگ دارد، در نهایت به خاک برمی‌گردد. به طور کلی، این موارد به ناپایداری زندگی و inevitability مرگ اشاره دارند.