شمارهٔ ۴۲ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بی روی تو گرچه رهگذر جای گل است
ما را نه غم باغ و نه پروای گل است
گر دست برم بی تو سوی گل، بادا
در چشم من آن خار که در پای گل است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساساتی عمیق از عشق و دلتنگی است. شاعر می‌گوید اگرچه در غیاب محبوبش، فضا به زیبایی یک گل‌زار است، اما او نه تنها به زیبایی گل‌ها اهمیت نمی‌دهد بلکه از درد و غم خود نیز رنج می‌برد. حتی اگر بخواهد به گل‌ها دست بزند، تنها خارهای سر راهش را می‌بیند و دلتنگی‌اش را احساس می‌کند. در واقع، وجود محبوبش برای او از هر زیبایی دیگری مهم‌تر است.