شمارهٔ ۴۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، پروانگی به شمع نزدیک می‌شود و در گوشه شمع، یک تنه را می‌بیند. او به خاطر عشق به شمع جان خود را فدای او می‌کند. در نهایت بیان می‌کند که هیچ‌کس با جان دادن برای معشوق به محبوب واقعی نرسیده است.