نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷ اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

«اوحد» در دل می زنی آخر دل کو

عمری است که راه می روی منزل کو

تا چند زلاف خلوت و خلوتیان

هفتاد و دو چلّه داشتی حاصل کو

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از اوحدی مراغه‌ای به ناامیدی و جستجوی معنای واقعی زندگی اشاره دارد. شاعر از دل و مقصدی که در جستجوی آن است صحبت می‌کند و به تنهایی و دشواری‌هایی که در این مسیر با آن‌ها مواجه شده، اشاره می‌کند. او به طور ضمنی از گذشته‌اش و تلاش‌هایش یاد می‌کند و به دنبال روشنایی و هدفی جدید است.