شمارهٔ ۱۳۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با بیان عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق، تاکید می‌کند که هرگز از خاک درگاه او دور نخواهد شد و به خاطر زیبایی چهره‌اش، حتی از جای خود بلند نخواهد شد. او در آرزوی زلف‌های خمیده معشوق است و می‌گوید که به خاطر عشقش به او، هیچگاه نمی‌تواند از موقعیت خود کناره‌گیری کند.