شمارهٔ ۱۵۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این عبارت به رابطه میان فقر و جوهر آن اشاره دارد. بیان می‌کند که فقر، یک حالت یا عرض است و در واقع نمی‌توان به عنوان یک جوهر مستقل به آن نگاه کرد. همچنین، فقر به عنوان یک شفا تلقی می‌شود و هر آنچه غیر از فقر باشد، به مثابه بیماری است. در نهایت، این متن بیان می‌کند که فقر هدفی ندارد و در واقع به خودی خود هدف نیست.