شمارهٔ ۱۷۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شعر، به تواضع و فروتنی اهمیت می‌دهد و نشان می‌دهد که هرچقدر دارایی و مقام یک فرد بالا باشد، تواضع او از تمامی آن‌ها ارزشمندتر است. بادی که از مسیر فقر می‌گذرد، بر آتش خودپسندی می‌افزاید و از این رو، ثروت و مقام آبرومندی که در تاج‌های سلطانی همچون کسری (پادشاهان ساسانی) است، در برابر خاکی که از پای گدایان برمی‌خیزد، ناچیز و بی‌ارزش به نظر می‌رسد.