نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۰۷ اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

مستم دارد زباده ساقی پیوست

مستی که بود جام می اش دور از دست

این کار نگر که مر مرا افتاده است

یاران همه از می و من از ساقی مست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به حالتی از مستی اشاره می‌کند که به دلیل دور بودن از محبوب یا شرابش به آن دچار شده است. او می‌بیند که دیگر یارانش در حال خوشگذرانی با می هستند، اما او تنها به یاد ساقی و عشقش مست شده است. این احساس او را به عمیق‌ترین حالت مستی می‌برد.