شمارهٔ ۲۱۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این چند بیت شعر به بیان آرزوی شاعر برای نوشیدن قهوه‌ای می‌پردازد که از زمان‌های قدیم تهیه شده و با طعمی خاص و دلنشین است. شاعر به یاد قهری گرم و جذاب می‌افتد که می‌تواند در سختی‌ها و زمان‌های دشوار آرامش‌بخش او باشد. او همچنین به ارتباط این قهوه با لحظات خوش و شیرین زندگی اشاره می‌کند.