شمارهٔ ۲۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی تأکید بر اهمیت سکوت و دقت در مشاهده دارد. شاعر می‌گوید که باید چشم‌ها را بسته و به جای دیدن، به حس کردن و درک عمیق پرداخت. در اینجا، زهر (ناگوار) و قند (دلپذیر) به نوعی با هم در تضاد هستند و شاعر به ما می‌آموزد که گاهی صحبت نکردن و فقط شنیدن بهتر است. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که نباید به ظواهر بسنده کرد و باید به عمق واقعیت‌ها توجه کرد.