شمارهٔ ۲۱۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر به بیهوده‌گرایی انسانی اشاره شده است که در تلاش برای رسیدن به ارضای نیازهای نفسانی و شهوت‌زا است. شاعر به مخاطب توصیه می‌کند که از این دنیای فانی و مادی دوری کند و به دنبال معنا و حقیقت باشد، حتی اگر نتواند به زیبایی ظاهری یا تحقق خواسته‌های دنیوی دست یابد. در واقع، او به این نکته اشاره دارد که نباید اسیر دنیا و خواسته‌های زودگذری شد.