شمارهٔ ۵۷ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا خاک در عشق مرا مفرش شد
دیده تر از آب و دل پر از آتش شد
عیش خوش را نهاده بودم بنیاد
افسوس که آن عیش خوشم ناخوش شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از تحولی در عشق صحبت می‌کند. او می‌گوید که خاک عشق او را فرا گرفته و چشمش مانند آب و دلش پر از آتش شده است. او همچنین اشاره می‌کند که روزگاری خوشی را شروع کرده بود، اما متأسفانه آن روزگار خوش به ناگواری تبدیل شده است.