نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰۱ اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

زلف سیهت که مشک را زو گله هاست

از تاب و شکن سلسله در سلسله هاست

آسایش صد هزار دلهاست ولیک

ما را دل از او آبله در آبله هاست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت موی سیاه معشوق اشاره دارد که مانند مشک، دل‌ها را به خود جذب می‌کند. شاعر می‌گوید که این زیبایی می‌تواند آرامش‌بخش هزاران دل باشد، اما دل خودش از عشق او به نوعی در عذاب و رنج است. با این تعبیر، احساسات عاشقانه و پیچیدگی‌های آن به تصویر کشیده شده است.