شمارهٔ ۶۱ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا گوش دلت به غفلت است آکنده
دل را تو مپندار که گردد زنده
شرمت ناید از آنک از خون تو بود
سلطان باشد تو را تو او را بنده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به ما یادآوری می‌کند که تا زمانی که قلب انسان غافل و بی‌توجه باشد، نمی‌تواند زنده و فعال شود. همچنین اشاره می‌کند که باید از این موضوع شرم کنیم که خودمان خالق خون و زندگی‌مان هستیم، اما به جای آن، گاهی خود را در موقعیت بنده و تحت سلطه چیزهایی قرار می‌دهیم که از ما هستند.