غزل شمارهٔ ۱۷۰ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق پرداخته است. شاعر از بلایی که عشق بر سرش می‌آورد سخن می‌گوید و می‌گوید دودی از زلف محبوب او را در آتش می‌سوزاند. او به ناامیدی ناشی از روزگار و آسیب‌هایی که از محبت می‌بیند اشاره می‌کند و می‌گوید دل او بر اثر زخم‌های عشق پر از درد خواهد شد. همچنین شاعر به زیبایی‌های محبوب، مانند زلف و لب‌هایش اشاره می‌کند و این که عشق او چگونه بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد. در نهایت، او از شرم گردش چرخ و ستاره‌ها در برابر زیبایی محبوب و احتمال جفایی دیگر در عشق سخن می‌گوید.