غزل شمارهٔ ۱۸۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و دردناک عاشقانه خود سخن می‌گوید. او دربارهٔ عشق و جدایی سخن می‌گوید که چگونه عشق به درها می‌برد و باعث ناله‌هایش می‌شود. زیبایی معشوقه‌اش به او اشک می‌دهد و موسیقی‌اش هر چیزی را از او می‌گیرد. شاعر یادآوری می‌کند که در سفرهایش سودی داشت، اما عشق معشوقه‌اش تمامی سودها را از او می‌گیرد. او به این نکته اشاره می‌کند که مدت‌ها بود که در زندگی‌اش انتظار برخوردی را داشت، اما باد جدایی گلی از باغ زندگی‌اش را می‌برد. در نهایت، شاعر به از دست رفتن دل و عقلش در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دست بر روی آتش عشقش می‌سوزد و هیچ‌چیز دیگری برایش باقی نمی‌ماند.