غزل شمارهٔ ۲۲۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی مفهوم حقیقت و خودآگاهی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که پرسش درباره‌ی دردهای بی‌پایان و وضعیت روحی انسان، طبیعی است. او از آیینه به‌عنوان نماد واقعیت و خودآگاهی یاد می‌کند که تنها زمانی می‌تواند حقیقت را نشان دهد که در آن صفا و روشنی وجود داشته باشد. در اینجا، قفا یا پشت‌سر در هیچ جا وجود ندارد؛ بنابراین باید به عمق خود نگاه کرد. شاعر به جدایی عارفان از دنیای ظلمات اشاره می‌کند و می‌گوید که این جدایی نتیجه‌ی کندی در روش زندگی آنهاست. در نهایت، او تأکید می‌کند که عشق و ارتباط با معشوق واقعی همواره وجود دارد و هیچ‌گاه نمی‌توان از مهر او دور شد.