غزل شمارهٔ ۲۴۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ عشق و دلتنگی سراینده برای معشوق است. شاعر از حالتی بیمارگونه سخن می‌گوید که بدون دیدار معشوق، جانش در تنش نمی‌گنجد. دل او به رو>ی معشوق وابسته شده و هر لحظه دوری از او برایش دشوار است. شاعر به یادآوری می‌آورد که وقتی دلش را به معشوق داد، اطلاعی از مشکلات آینده نداشت. او تأکید می‌کند که فرار از عشق هیچ فایده‌ای ندارد و عشق اگر بخواهد به وقوع بپیوندد، اجتناب‌ناپذیر است. به رغم اینکه ممکن است این عشق در ابتدا کوچک به نظر برسد، در واقع با گذشت زمان به شدتی بزرگ تبدیل می‌شود. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی در خواب هم نمی‌تواند از فکر معشوق دور باشد و چشمان زیبا و فریبنده او او را بیدار نگه می‌دارد.