غزل شمارهٔ ۳۰۴ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق می‌گوید که چشم دلش را به خود جلب کرده و حسرت می‌خورد. دل شاعر نمی‌تواند جز عشق و فراق حرفی بزند و شب و روز به آه و ناله مشغول است. شاعر به قدری به معشوق وابسته شده که اشک‌هایش مانند کاروانی در دریا می‌ریزند. او احساس می‌کند که با وجود دوری، هیچ امیدی به وصال معشوق ندارد و تنها می‌تواند از دور به او نگاه کند. همچنین، به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر دیگران از زیبایی او باخبر شوند، مطمئناً به گرد او خواهند گشت. شاعر همچنین افراشته شدن ستاره‌ها بر سر معشوق را به زیبایی و فخر او تشبیه می‌کند.