غزل شمارهٔ ۳۱۶ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی که نقل شده به بررسی رفتارهای مختلف افراد و نسبت به عشق و محبت می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی زیبا رویان می‌توانند به دوستان خود وفا کنند و همزمان به دیگران درد و رنج برسانند. او درباره اینکه پادشاهان وقتی در شکار به سر می‌برند، ممکن است شکار را بگیرند اما باز هم آزاد کنند صحبت می‌کند. شاعر از دوستش می‌خواهد که به او نظر کند و یادآور می‌شود که انسان‌های بزرگ و نیکوکار به نیازمندان کمک می‌کنند. او به عشق و بزرگواری اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که عاشقان باید از یکدیگر دور نشوند و در عین حال، اشاره می‌کند که یادآوری نعمت‌ها و محبت‌ها ایرادی ندارد، چراکه حتی پادشاهان نیز گاهی به گداها توجه می‌کنند. در نهایت، شاعر از یار می‌خواهد که اگر یاد آنها نمی‌کند، ناراحت نباشند، زیرا ممکن است انسان‌های بزرگ خطاهایی داشته باشند.