غزل شمارهٔ ۳۵۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به خیانت و ناپایداری عهد و پیمان‌ها اشاره می‌کند. او از کسی که وعده‌هایی داده است، گله می‌کند که این وعده‌ها بی‌پایه و موقتی بوده‌اند. شاعر احساس می‌کند که بعد از شکستن این عهد، دیگر نمی‌تواند به آن شخص اعتماد کند و از او می‌خواهد که عهدی را که گرفته، دوباره با صداقت و استحکام تازه کند. او همچنین از جوانی و ناپایداری عواطف می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که وعده‌ها و پیمان‌ها اگر به درستی نگه داشته نشوند، ارزش ندارند و در نهایت به دلخوری و نارضایتی منجر می‌شوند. شعر به نوعی اعتراض به بی‌وفایی و ناپایداری در روابط انسانی است.