غزل شمارهٔ ۳۶۳ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از دوری معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر بخواهد از بخت خود کمکی بگیرد، این کمک ممکن است به وصل معشوق بینجامد، اما دوری زمانه اجازه‌ی این وصال را نمی‌دهد. او بیان می‌کند که حتی اگر خوبان عالم را جمع کند، باز هم او را به عنوان ستمگر می‌شناسند. شاعر همچنین به دلتنگی و اندوهی که از دوری معشوق به وجود آمده اشاره می‌کند و می‌گوید که از دلش غم می‌روید و از هر دلتنگی رمزی بیان کند، آن رمز به انبوهی از مشکلات تبدیل می‌شود. در نهایت، او به زیبایی و ظرافت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی جستجوی یک موی او می‌تواند به نگرانی و درد جدیدی منجر شود.