غزل شمارهٔ ۳۸۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق خود است. شاعر زیبایی‌های معشوق را توصیف کرده و احساس می‌کند که عشق او برایش حلال و آسایش را ناممکن ساخته است. او از بی‌تابی و درد فراق می‌گوید و به شدت التماس می‌کند که معشوق به او توجه کند. در نهایت، اشاره می‌کند که او و دیگران به خاطر عشق به معشوق، خود را در بند او می‌دانند و زندگی را تحت تأثیر عشق او می‌گذرانند. این شعر به خوبی عمق عشق و درد ناشی از آن را به تصویر می‌کشد.