غزل شمارهٔ ۳۹۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و محبت در عالم هستی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که همه موجودات به محبت و نور عشق خداوند گواهی می‌دهند و این نور در تمام نقاط جهان پراکنده شده است. شهر عاشقان، که نمادی از محفل عشق است، به رغم پر از آفتاب بودن، تنها یک حقیقت و یک نام مشهور دارد. در اینجا گنج‌هایی در دسترس هستند، اما بسیاری از انسان‌ها احساس فقر و جدایی از محبوب را دارند. شاعر اشاره می‌کند که اصل همه این‌ها یک کلمه است که در متون مقدس نیز آمده است. هر کس به نحوی جستجو می‌کند؛ برخی به دنبال آگاهی و حقیقت هستند و برخی دیگر به دنبال مادیات و نعمات بهشتی. در نهایت، شاعر از اُحدی دعوت می‌کند که به ازای آرزوهای دنیوی، عشق واقعی را در نظر بگیرد.