غزل شمارهٔ ۴۱۴ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دبیر می‌خواهد که امروز به خاطر حرف‌هایش از او نرنجد و بپذیرد که او در شرایط دشواری گرفتار است. او سال‌ها منتظر بوده تا فرصتی مناسب برای بیان احساساتش پیدا کند. شاعر به زنان بشارت می‌دهد که یکی از آنان با امیر همراه شده است و از دبیر می‌خواهد که پرده بر واقعیت‌های عاطفی‌اش نگذارد. او دلش به یاد یار قدیمش غمگین است و به نوعی با غم و اندوه خود دست و پنجه نرم می‌کند. در نهایت، شاعر متذکر می‌شود که تنها موضوعی که باید به آن بپردازد، عشق دوستانه‌اش است و از چیستی موجودات دیگر در درونش سخنی نمی‌گوید.