غزل شمارهٔ ۴۲۵ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از درد و خرابی دل خود به خاطر عشق می‌گوید. او به معشوقی با چشم‌های مست اشاره می‌کند که دلش را در هم شکسته و نمی‌تواند از او غافل شود. نقاشی که توانایی خلق تصویر جدیدی را ندارد، به خاطر وابستگی به معشوق اش، نمی‌تواند کاری جز نگه‌داشتن تصویر او انجام دهد. شاعر احساس می‌کند که هیچ چیز غیر از معشوقش در زندگی‌اش اهمیت ندارد و هر کسی که به او نگاه کند، تنها زیبایی‌های او را در دور می‌بیند. در پایان، اوحدی به این موضوع اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند از دام عشق فرار کند و همه چیز در هستی به معشوقش وابسته است.