غزل شمارهٔ ۴۶۷ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی توبه و احساسات عمیق انسانی است. شاعر می‌خواهد بگوید که توبه کردن به‌تنهایی کافی نیست و باید به واقعیت‌های زندگی و عشق پرداخته شود. او به نارسائی توبه خام اشاره می‌کند و از فراموشی جوانی و بی‌فایده بودن توبه‌های سطحی می‌گوید. همچنین برای رسیدن به عشق و کمال، لازم است کوشش و تلاش کرد و تنها با توبه نمی‌توان به هدف رسید. در نهایت، شاعر به وجود آتش عشق در دل اشاره دارد و می‌خواهد بگوید که باید از تجربیات دیگران نیز بهره‌برد.