غزل شمارهٔ ۵۲۱ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و درد و رنج ناشی از جدایی از معشوق است. شاعر از داغ و دردی که در دل و جانش دارد سخن می‌گوید و تصویر زیبایی از چهره معشوق در ذهنش نقش بسته است. او به شدت تحت تأثیر عشق و سوز و گدازهای ناشی از آن است، به‌طوری که می‌گوید در استخوانش آتش عشق او شعله‌ور است. شاعر از معشوق می‌خواهد تا قصه‌اش را از ابرو و مژگان خود بپرسد، چون جراحتی که دارد ناشی از تیر و کمان عشق اوست. او احساس می‌کند که به اندازه خاک زمین خوار شده و امیدی به آسمان ندارد، زیرا از جفای معشوق رنج می‌کشد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که عشقش آنقدر عمیق است که به راحتی از سرش می‌گذرد و نگران سرزنش دیگران نیست. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به او اعتماد کند و حتی اگر بوسه‌ای به او دهد، ارزش آن را درک کند.