غزل شمارهٔ ۵۷۸ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که نگاه به او باعث ناپدید شدن عقل و تدبیرش شده است. او از تیرهای عشق و حسرتی که به دلش زده می‌شود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این تیرها حتماً روزی اثر خواهند گذاشت. شاعر به محبوب خود می‌گوید که اگر لایق اوست، باید این عشق و دل‌باختگی‌اش را قبول کند. او همچنین درخواست می‌کند که محبوبش از او دور نشود، زیرا او به دنبال دلی می‌گردد که خود را در آن انداخته است. در پایان، شاعر به این معنا می‌رسد که راز عشقش را هرگز پنهان نمی‌کند و به دیگران می‌گوید که پرده از دل‌باختگی‌اش برداشته است.